BergHike

Als je gaat hiken, onthoudt dan de volgende drie wetten van Rudy:

Blijf omkleden.

Soms heb je van die dagen dat je steeds je regenkleding aan en uit blijft doen. Op een gegeven moment wil je je dan niet meer omkleden. Bij de eerstvolgende bui denk je dat het wel een klein buitje zal zijn, helaas. Vanaf dat moment zijn je kleren nat en begint de ellende. Hetzelfde geld voor warme kleding. Trek kleding uit als je het te warm hebt en aan als je het koud hebt.

Blijf hygienisch

Als je ’s ochtends uit je koude tentje stapt heb je vaak geen zin om je te wassen in het koude riviertje vol smeltwater. Toch moet je je steeds blijven wassen en tanden poetsen e.d.

Omlopen loont

Als je een bepaalde route loopt en de route lijkt om te lopen, denk dan niet dat je hem even kunt afsnijden! Routes lopen niet voor niets om.

Natuurlijk zijn deze drie wetten niet volledig, maar in de praktijk blijk vaak dat mensen met bovenstaande regels breken.

In Schotland is het een bekend fenomeen: munrobaggen. Munro baggers zijn mensen die proberen alle munro’s in Schotland te beklimmen. Een munro is een berg (of heuvel zoals ze in Schotland zeggen) die minstens 3000 voet hoog is (914m). In totaal zijn er zo’n 284 toppen officieel munro. De munro’s zijn genoemd naar Sir Hugh Munro die in 1891 een lijst maakte van alle toppen. Er is een verschil tussen een top hoger dan 3000 voet en een munro. Zo kan het bijvoorbeeld zijn dat een munro twee toppen heeft. Alleen de hoogste telt dan.

Het beklimmen van de munro’s lijkt op het eerste gezicht niet zo moeilijk. De toppen zijn vaak zo’n 1000m hoog en dat is prima te doen op een dag. Het probleem met Munro’s is echter dat ze vaak op afgelegen plaatsen liggen en Schotland ligt erg noordelijk. Ook het weer, direct afkomstig van de oceaan, gooit vaak roet in het eten. Zo zijn hevige sneeuwbuien (whiteouts) en mist problemen voor de munro bagger.

Een goed boek dat alle munro’s, de ligging en de routes naar de toppen beschrijft is: “The Munros: Scottish Mountaineering Club Hillwalkers’ Guide”. Het boek is, zoals de titel al doet vermoeden, geschreven door de Scottisch Mountaineering Club en beschrijft zeer duidelijk de routes naar de toppen. De verhelderende kaartjes geven een duidelijk beeld van de kammen en toppen. Opvallend is ook dat de tijden die genoemd worden (in ons geval) zeer nauwkeurig bleken te zijn.

Ook een goede tip voor de bezitters van een GPS apparaat is de dataset die de Scottisch Mountaineering Club bechikbaar heeft gemaakt. Deze dataset bevat een digitale versie van de meest populaire routes voor elke munro. De dataset kost op dit moment ongeveer 8 pond. Zelf heb ik deze dataset gebruikt voor een aantal routes en de data blijkt zeer nauwkeurig! Echt een aanrader. De set vind je hier.

De laatste tip die ik wil geven is het gebruik van Bothies. In heel Schotland staan kleine huisjes, vaak visserhutten of hutten van herders die niet meer gebruikt worden, die nu gebruikt worden als schuilhutten voor wandelaars. Deze bothies worden onderhouden door vrijwilligers en zijn bijna altijd vrij toegankelijk. Er is geen lijst van bothies om te voorkomen dat ze te druk bezocht worden. Maar, met een beetje moeite vind je vaak wel een bothie in de buurt van je favoriete munro!