BergHike

Samen met 3 vrienden heb ik een route in Zwitserland gelopen. We hebben een 6 daagse tocht gemaakt in Wallis, Zwitserland. De route liep van Gspon, een klein bergdorpje, naar Zermatt. De weg liep zowel over de de Europaweg als de Gsponer Höhenweg.

Etappe 1: van Gspon naar de Weissmieshütte

De eerste etappe loopt vanaf het kleine dorpje Gspon naar de Weissmieshütte. De route loopt over de Gsponer Höhenweg en is zeer gevarieerd. De etappe begint wat lager in de bossen en loopt uiteindelijk via alpenweides naar de Weissmieshütte die op 2726 meter ligt. De Weissmieshütte is een zeer drukke hut in een toeristisch gebied. De hut is namelijk zeer goed bereikbaar via de Hohsaas lift.

Etappe 2: van de Weissmieshütte naar Saas Fee

De Weissmieshütte wordt veel gebruikt door klimmers die de 4023m hoge Weissmies beklimmen. Wij besloten die ochtend om tot Hohsaas omhoog te lopen, daar de gletser van dichtbij te bekijken en daarna deels af te dalen via de lift. Bij de halte hebben de halte kreuzboden zijn we uitgestapt om daar te beginnen aan het

Etappe 3: van Saas Fee naar Grächen

Het traject van Saas Fee naar Grächen zou volgens onze route beschrijving de zwaarste route worden van de vakantie. Echter, de tocht viel reuze mee. De lange wandeling liep over een vrij vlak pad dat stabiel op ongeveer 2200 meter hoogte slingerde. Onderweg kwamen we verschillende mooie punten tegen, waaronder een tunnel onder een waterval door en een uitstekend stuk rots waar we over het randje de afgrond in konden turen. Dit was misschien niet de zwaarste etappe, het was zeker een mooie etappe. Uiteindelijk kwamen we aan bij Hotel zum See in Grächen. Een leuk familie hotel met prima sauna, stoombad en bubbelbad!

Etappe 4: van Grachen naar de Europahütte

De oorspronkelijke tocht naar de Europahütte liep onderlangs een gletser, de Riedgletsjer. Omdat we dachten dat de totale afstand naar de hut wel meeviel leek het ons leuk om de route iets langer te maken en door te klimmen langs de gletsjer. Na een democratisch overleg besloten we de langere route te lopen. Boven een mooie waterval splitste de weg zich in twee delen. De ene kant direct naar de Europaweg, de andere kant richting de Bordierhütte. De route liep steeds stijler langs de gletser omhoog totdat we uiteindelijk afbogen en eindigden op een mooie pasje. Op dit pasje, op bijna 2800m hoogte hebben we geluched waarna we weer afdaalden richting de europeweg. Deze hebben we over de vele puinhellingen gevolgd totdat we bij de hut waren. De Europahütte is een zeer kleine maar gezellige hut die ik iedereen kan aanbevelen!

Etappe 5: van de Europahütte naar Tasch

Het laatste stuk van de tocht voerde ons naar Tasch. Eigenlijk was ons einddoel Zermatt, maar vanwege slechtweer hebben we besloten eerder af te dalen en daar de trein te pakken richting Geneve. Uiteindelijk waren we zo sneller beneden dan verwacht en hadden we nog tijd om met de trein naar Zermatt te gaan.

Uiteindelijk eindigde onze tocht echt in Geneve waar we direct doorgelopen zijn naar de favoriete ijssalon van Joost. De reden was ons al snel duidelijk.

Download de GPS track van deze tocht: zwitserland2008.gpx

Of bekijk de originele info hier: MyZwitzerland.com

[Show as slideshow]

De afgelopen 10 dagen ben ik op bergvakantie geweest in Schotland. De bedoeling deze keer was om een aantal dagen van bothy naar bothy te lopen en een aantal dagen te gaan klimmen. De reis begon in Amsterdam. Vanaf Amsterdam zijn we naar Londen Gatwick gevlogen om daar over te stappen op onze vlucht naar Glasgow. Vanuit Glasgow zijn we doorgetrokken naar een van de meest afgelegen gebieden van Groot Brittanie: Knoydart.

De eerste echte vakantiedag begon in Glen Finnan. Daar stapten we uit de bus om onder het beroemde viaduct (het viaduct uit de eerste Harry Potter film) door te lopen en onze tocht te beginnen. De bestemming voor die dag was Glen Pean bothy. Dit afgelegen hutje bevindt zich het dal tussen een aantal munro’s. Die avond in de bothy hebben we de haard aangestoken en onder het genot van een slok whisky onze eerste nacht geslapen in de wildernis.

De tweede dag begon goed. In plaats van regen, zoals je zou verwachten in Schotland, scheen er een heerlijk zonnetje. Deze dag wilden we twee munro’s beklimmen, de Sgurr Thuilm (963m) en de Sgurr Nan Coireachan (953m). Beide bergen liggen naast elkaar verbonden door een kam. Aangezien het nog vroeg in de lente was lag er op biede toppen nog flink wat sneeuw. Maar uiteindelijk ging de beklimming vrij vlot. Het uitzicht was fantastisch. Het zicht was uitstekend en we konden alle hoge toppen in de omgeving zien. In de verte zagen we zelfs het eiland Skye en de hoogste top van de UK: Ben Nevis (1344m).

Na de zonnige beklimming van de vorige dag was het tijd om naar een andere bothy te gaan. De route die we hebben gelopen loopt van Glen Pean naar Strathan om daar via Glen Dessary de pas over te steken naar de Sourlies bothy. Deze mooie kleine maar rokerige bothy staat aan het water van Loch Nevis. Aangezien het loch zich bij laag tij een eind terug trekt is het op dat moment goed mogelijk om mosselen te plukken. Ze groeien letterlijk bij bosjes op de stenen en je plukt ze er zo af. Die avond hebben we ons dieet dus lekker aangevuld met een portie verse mosselen.

Ons plan was om vanuit Sourlies weer twee munro’s te gaan beklimmen. Helaas bleken onze voorraden niet voldoende om nog een dag langer in de bothy te blijven. Door een foutje hadden we te weinig avondeten meegenomen. Het nieuwe plan was om een dag eerder naar Inverie te gaan om dan vanuit daar de munro’s te beklimmen. Toen we in de avond aankwamen bij het hostel van de Knoydart foundation troffen we daar een grote groep mensen. Het waren de ervaren klimmers van de SMC (Scottisch Mountaineering Club). De paar man met wie wij de kamer deelden bleken veelal munroist (alle toppen boven 900m beklommen in Schotland). Dit was voor ons een uitgelezen kans om eens wat kennis uit te wisselen. Volgens de klimmers van de SMC was de Ladhar Bheinn(1020m) een van de mooiste munro’s in Schotland. We besloten dan ook om deze top de volgende dag te beklimmen.

De beklimming van de Ladhar Bheinn zou een lange dag worden. Alleen de aanloop naar de voet van de berg was al enkele kilometers. Op basis van GPS tracks van de SMC en een beschrijving in het munro boek konden we prima onze weg vinden. De route liep stijl naar boven om daarna over de kammen naar de top te lopen. Voordat we bij de echte top kwamen zaten er nog een aantal subtoppen tussen. Hierdoor kwam het totaal aantal hoogtemeters op ongeveer 1200 te liggen. Het weer was nog steeds fantastisch en we hadden tot op heden nog geen regen gehad. Ook deze dag konden we weer alle toppen in de omgeving zien liggen.

Na de zware beklimming van de Ladhar Bheinn besloten we een dagje rustig aan te doen. In de baai van inverie ligt een klein schier eilandje waar volgens de kaart twee grotten verborgen liggen. Aangezien het niet zo ver lopen was besloten we een kijkje te gaan nemen. Uiteindelijk zijn we blijven hangen op een klein strandje. Daar lag veel aangespoeld wrakhout en we besloten een vuurtje te maken en eens lekker te relaxen.

Een aantal dagen geleden hadden we een man gesproken die vertelde dat hertenvlees erg goedkoop was vanwege het overschot aan herten op Knoydart. Bij de Knoydart Foundation office was volgens hem vlees te koop op basis van “a pound for a pound”. Die avond besloten we dit eens te proberen en liepen we het kantoortje binnen. Hertenvlees? Geen probleem. We leggen het voor jullie klaar in het hostel. Die avond bleken we een enorme lap biefstuk en een zadel te hebben gekregen. Het was zoveel vlees dat we de volgende morgen ook hebben ontbeten met biefstuk.

Helaas komt aan al het goede een einde en moesten we zo langzamerhand weer terug naar de bewoonde wereld.
In de ochtend hebben we de boot genomen van Inverie naar Mallaig om vanuit daar met de bus naar Fort William te gaan. Fort William is de outdoor hoofdstad van Schotland vanwege de Ben Nevis. Ons plan was dan ook om deze berg te gaan beklimmen. Twee jaar terug hebben we de beklimming moeten overslaan vanwege het slechte weer, deze keer moest het lukken! Helaas bleek al snel dat de condities op de berg zeer slecht waren. Ondanks het mooie weer lag er niet alleen veel sneeuw op de top, maar lag er ook zeer veel ijs verborgen onder de sneeuw. Dit betekend dat lopen zonder stijgijzers levens gevaarlijk is. Iedereen raadde het dan ook af om naar boven te gaan.

Natuurlijk zijn we niet levensmoe, maar we wilden met eigen ogen zien wat de condities waren. We besloten
de volgende dag gewoon de top te gaan beklimmen en te kijken hoe ver we zouden komen. Het plan was om niet de toeristen route te nemen, maar de route onderlangs de noordwand om vanuit daar via een prachtige arete de top te beklimmen. Helaas strande ons plan onderaan de noordwand. De rotsen waren spiegelglad van het ijs en zonder stijgijzers was het onmogelijk om verder te gaan. We besloten daarop om de zuidwand van een nabijgelegen berg maar te beklimmen om zo onze sneeuw en ijs ervaringen wat uit te breiden. Nog geen kwartier nadat we begonnen waren vloog de reddings helicopter van de RAF over om iemand van de Ben Nevis op te halen. Waarschijnlijk maar goed dat we niet naar de top zijn gegaan.

Uiteindelijk hebben we in een periode van zes dagen drie toppen beklommen en drie bergpassen bedwongen met onze zware bepakking. Het slapen in de bothies en het beklimmen van de omliggende toppen was echt geweldig. Helaas hebben we niet alle toppen beklommen die we wilden, maar we hebben zeker veel nieuwe ervaring opgedaan!

Hieronder nog een gallery met de leukste fotos van de reis.

[Show as slideshow]

Afgelopen weekend wezen hiken in Duitsland. Samen met mijn broer heb ik een route gelopen in de Rur Eifel. Dit bosrijke en heuvelachtige gebied ligt vlak bij Aken. We hadden vantevoren eigenlijk niet echt een route uitgezet maar wilden starten met een stuk langs het stuwmeer. Dit stuwmeer lag bij Heimbach. Heimbach is een leuk plaatsje, klein, maar met een flink fort boven op de rotsen. Vanaf dit fort zijn we gaan lopen langs het water.

We hadden gehoopt op winters weer en dat hebben we gekregen. De dag begon nog met een zonnetje, maar als snel begon het te sneeuwen. Gelukkig hadden we warme en waterdichte kleren mee en konden we rustig doorlopen. Het plan was om naar een hutje te lopen op ongeveer 8km afstand in vlakbij een baai aan het stuwmeer. Helaas bleek hier geen enkele geschikte plek om te kamperen en werden we gedwongen om door te lopen. Uiteindelijk belanden we op een camping in Woffelsbach. Terwijl de sneeuw met bakken uit de hemel viel hebben we de tent opgezet. De eigenaar en eigenaresse kwamen vol medelijden vertellen dat we ook wel in de (verwarmde) wasruimte mochten slapen. Dit aanbod hebben we vriendelijk afgeslagen.
Al snel kwam er een vriendelijke, maar ietwat vreemde duitser vragen of we koffie wilden. Die konden we inmiddels goed gebruiken want de vingers waren half bevroren van de sneeuw. De duitser nodigde ons uit in het verwarmde speelhok waar we gezellig koffie dronken. Die avond moesten we maar naar de kroeg gaan…

De volgende morgen was de sneeuwbui voorbij en lag een er mooi pak(je) sneeuw. Het was jammer genoeg niet koud genoeg en al snel begon het drabbig te worden. We besloten om snel de spullen in te pakken om nadat we nog even snel gedouched hadden. Een lekkere warme douche voordat we weer op pad gingen. Onze tocht begon bij de haven waar we een stukje met de boot gingen. De boot voer tot aan de volgende stuwdam waar we van boord gingen. Vanuit Rurberg trokken we de heuvels weer in.

De tocht door de heuvels was erg mooi. Erg lag veel sneeuw en het besneeuwde landschap gaf ons weer nieuwe energie. Die middag hebben we lekkere tomatensoep gekookt bij een hutje met een uitzicht over het hele stuwmeer. Vanuit daar zagen we onze volgende overnachtingsplek al liggen. Een strandje aan het einde van een landtong. Dat plekje hadden we de vorige dag al gespot. Na nog enkele uurtjes te hebben gelopen kwamen we op het plekje. Het was nog beter dan gehoopt. Er was een mooi strandje, er lag brandhout en er was beschutting van struikgewas. Hier hebben we de tarp voorgezet om zo ons kleine kampje te camoufleren. De avond zou koud worden dus verzamelden we wat brand hout. Helaas was al het hout bevroren en het vuur wilde niet echt branden. Uiteindelijk hebben we onze handen warm gehouden bij de kleine vlammen en genoten van worst en wisky.

De volgende morgen lag er weer een flink pak sneeuw en het sneeuwde nog steeds. Na wat fotos gemaakt te hebben van de besneeuwde tent en tarp hebben we koffie gedronken en ontbeten onder de tarp. Omdat deze plek aardig beschut was hebben we het niet eens koud gehad.

Op de weg terug naar Heimbach stond op de kaart een romeins fort aangegeven. We zijn er naar toegelopen maar konden helaas niets ontdekkend dat op een fort leek. Uiteindelijk die middag een lekkere braadworst gegeten in een plaatselijk restaurantje. In totaal 40km gelopen met rugzakken. Helaas niet iedere keer kunnen wildkamperen, maar wel heerlijk winterweer gehad!

[Show as slideshow]